Ik kan goed luisteren -tenminste dat vind ik van mezelf.

Als iemand zijn ei of zijn levensverhaal kwijt wil kan hij/zij bij mij terecht. Ik zal de spreker laten uitvertellen, zonder onderbreking; of als ik toch tussenkom zal ik altijd proberen hem/haar terug te brengen naar het punt in het verhaal waar ik onderbroken heb. Kortom – een goed luisteraar.

Behalve als het er op aan komt naar mezelf te luisteren, even in die stilte te gaan waar mijn ikje mij iets wil toefluisteren of toeschreeuwen. Dan geef ik vaak niet thuis.

0540050-churchills-portal-murrays-bayOp een of andere manier kwamen er de laatste dagen een aantal topics onder mijn aandacht die verband hielden met luisteren en luisterbereidheid. Zo was er bijvoorbeeld de vraag of het een goed idee zou zijn als een vereniging zoals een bridgeclub een vertrouwenspersoon zou aanstellen. Mijn eerste reactie was een duidelijk “yes !” . Maar is dat wel zo’n goed idee ? En wat voor iemand moet dat dan zijn ?  Iemand die goed kan luisteren ? Ja. Iemand die vertrouwelijke informatie voor zichzelf kan houden ? Ja. Iemand die tussenbeide kan komen in conflicten ? Waarschijnlijk.

Maar hier wringt voor mij het schoentje. Waar eindigt de verantwoordelijkheid van zo’n vertrouwenspersoon ? Moet die enkel luisteren? Vaak is het inderdaad voldoende als iemand zijn grieven eens kan ventileren. Maar even vaak ook niet; even vaak wordt verwacht dat met de geleverde informatie iets gedaan wordt om een of ander onrecht te herstellen. En dan kom je op het punt van waarheid en gelijk.

Iemand die naar een vertrouwenspersoon stapt doet dit om zijn verhaal te vertellen – zijn waarheid – en hij is overtuigd van zijn gelijk. Maar vaak zullen er meerdere versies van die waarheid zijn, en nooit DE waarheid. En moet die vertrouwenspersoon dan op zoek gaan naar de waarheid en het gelijk, of blijft het beperkt tot luisteren zodat de “klager” gefrustreerd achterblijft ?

Ik weet het echt niet – en mijn ikje wil op dit moment ook niets kwijt, al ben ik bereid tot luisteren…

Advertenties