Ik maak me de bedenking dat ik me aan meer en meer dingen begin te ergeren, en op die manier een oude brompot word .

Over de verkiezingen en onze politici wil ik dan nog zwijgen. De tijd dat ik me daaraan ergerde is voorbij.

Waar ik me nu over opwind is het feit dat zoveel mensen in een dienstverlenende functie het stakingsrecht schijnen te verwarren met een stakingsplicht :  O, we hebben de laatste week, maand, kwartaal… niet meer gestaakt !? Dan wordt dat de hoogste tijd. Een aanleiding vinden we wel.

En dat we dan eens te meer de treinreizigers (dit als voorbeeld…) in de kou laten staan  – jammer, maar dat hoort er nu eenmaal bij. En dan is men verwonderd dat het imago van de Spoorwegen, de Lijn, enz. er niet op vooruitgaat.

Ik heb een tijd in Parijs gewerkt waar het openbaar vervoer bijna elke donderdag wel een of andere metro- of RER-lijn platlegde. Zover zijn we hier gelukkig nog(?) niet.

In deze moderne tijd waarin alles sneller gaat zal ook de frequnetie van de stakingen wel omhoog moeten gaan, zeker ?

Ik weet het, ik ben aan’t knorren en aan ’t zagen. Ik word oud…

Advertenties